(حلقه حلقه در هم فرو رفته،

موهای سیاهت؛

و لحظه‌ها در لبانمان.

پیچ‌و تابِ تنت نگاهم را گرسنه می‌کند

تشنه می‌کند، بی‌تاب!

در انبوه موها، تکه‌ای از لبِ اسمارتیزی؛

ـ تو کجایش را می‌خواستی؟

ـ من گوشواره صورتی را.

اولین دایره‌ای که بلعیدم، لاله‌‌‌ی گوشت بود.

تو، غنچه قرمزی‌ِ لب را.

باد هم تکان نمی‌خورد، زمان ایستاده بود:

ما، ما شده بودیم! )