این روزها خیلی از دوستان گله دارند که نوشته‌های این‌جا دچار افت کیفیتی محسوسی شده است. حق هم دارند؛ قبول دارم. صادقانه بگویم برای نوشتن وقت نمی‌گذارم.چند پست گذشته هم متعلق به قبل( پیش از دو سالِ پیش) است.هیچ‌گاه نتوانستم مثل خیلی‌های دیگر چندین و چند ساعت بنویسم حتی برای یک‌ساعت. یعنی قادر به تمرکز نبودم (نیستم). این مدرک‌گرایی و گرفتن لیسانس و پشت‌‌بندش فوق‌لیسانس و بعد هم لابد دکترا تمرکزی هم آخر مگر می‌گذارد؟

نمی دانم دلیلش چیست اما ترجیح می‌دهم بیشتر بخوانم.اعتراف می‌کنم گاهی اوقات خواندن را از نوشتن بیشتر دوست دارم؛ خواندن و تصور این‌‌که اگر نویسنده چگونه می‌نوشت بهتر بود. این روند تا کی ادامه خواهد داشت را نمی‌دانم اما می‌دانم در این مدت نوشته‌‌های با ارزشی در این وبلاگستان هست که هنوز در گندابِ ابتذالی که خیلی‌ها(بخوانید بعضی‌ها) در آن گرفتار شده‌اند فرو نرفته ‌است.

مثلا شهرزاد در نامه‌هایی که پسر همسایه پاره کرد و یا امین در دلتنگی‌های یک کرم دندون.

به هر حال امیدوارم بتوانید مدتی مرا و نوشته‌های نه‌چندان جذابم را تحمل کنید، قول می‌دهم زیاد طول نکشد اما شما هم قول بدهید زود حوصله‌تان سر نرود.

به امید روزهای خوب برای همه.

دخترک درحالی که سعی می‌کرد خودش را درون آغوش پسر جای دهد، گفت:

You know honey, we Love each other, so we should work on our Love.

پسر که داشت به دخترک خوش تراشِ قبلی فکر می‌کرد ،

لبخند بی‌تفاوتی زد ؛  

بعد درحالی که پشتش را به دختر می‌کرد، زیر لب گفت:

پ.ن:

Bitter Moon(1992)

Directed:Roman Polanski

Oscar said: In the eyes of every woman, I could see the reflection of the next.

دکترای ادبیات داشت....حیف اما، ادب نداشت.

همیشه با خواندن داستان در فضای وب مشکل داشته‌ام.این فضای مجازی همه را به سوی تندخوانی و سریع‌خوانی عادت داده و این برای ادبیات یعنی انحطاط و برای داستان کوتاه یعنی مرگ.یعنی تمام زیبایی اثر را فدای صرفه‌جویی در وقت کردن؛ اما خوب بعضی اوقات وسوسه آزمون و خطا آدم را به خودش وا نمی‌گذارد.

برای همین هم یکی از داستان‌هایی که مدت‌ها قبل نوشته بودم و حالا دوباره دستی به ‌آن کشیده‌ام را اینجا می‌‌گذارم.لطفا بدون خواندنِ داستان به‌هیچ‌وجه نظر ندهید و تنها بعد از خواندنش( آن هم سر فرصت)،اگر قابل دانستید همین‌جا نظرتان را بنویسید.

بارگزاری نسخه PDF

بارگزاری نسخه  Word